Kimlik

Acılarınızı örtün çocuklar...

Acılarınızın üstünü kalın yorganlarla örtüp, merdivenleri çıkmaya devam edin, ki yolda yenilerini katık edip düşlerinize, büyütebilesiniz içinizdeki çocuğu...Hayat bir çocuğun yiyemeyeceği kadar büyük bir dilim çünkü.

Çünkü, çocuklar ancak bir şeylerin üzerini örtmeyi öğrendikleri zaman büyüyorlar, diyerek çıktı odadan içlerinden büyük olanı...

Bir süre herkes açık kapıdan adamın gidiyor oluşunu izledi...Hepsi, sessizce...

İçlerinden siyah gözleri olan kapıyı örttü ve yerine oturdu, sonra tekrar kalkıp ışığı söndürdü.Bunca küçük çocuğun dayanamayacağı kadar kocaman bir karanlık bütün odayı kaplamış, gerçeğin ağır sessizliği çocukluğun o şımarık hayallerinin üzerini bu karanlıkla örtmüştü...



Çocuklar üstlerine aldıkları battaniyeyle sıkı sıkı örtündüler...Belki de hayat sonu böyle hazin biten bir oyundur sadece
diye geçirdi aklından, gözleri siyah olan...Çocukça...Konuşmadı...

Ve perde kapandı...

8 yorum:

Adsız dedi ki...

sirin yurekli can özlemisim seni.Nasil ozlemisim seni.

asme dedi ki...

meso meso..

atesinsesi dedi ki...

seni unutmaya çalışıyorum

tersane işçileri işe gidiyor gündoğarken,
sıcak simit kokuyor ortalık,
trenler yalnızlığımı taşıyor ötelere,
yoksul bir halk gibiyim sensiz..

oysa kimsin ki,
bir anlamın ötesinde gözlerine sığınan neyim var,
ölüm meleği gelip fısıldıyor gittiğini,
-gidmekte var diyorum dönüpte bulamamakta...
kuşku kuyusu işte kalbim...

seni unutmaya çalışıyorum
gözlerin ansısızın çıkıyor karşıma

saklıdefter dedi ki...

Çocukların gözünün karasını kıskandılar.Çabaladılar yürekleride kara olsun diye, karanlığa boğarak...
Sevgilerimle...

atesinsesi dedi ki...

şairliğimin penceresinden bir kuş saldım sana
cıvıltısını getirsin diye özgürlüğün...

kendini kırbaçlıyor ses her dizede
ki aşk kurşuni kubbesidir hala sevdamızın.


t.kurt

atesinsesi dedi ki...

güneşin altında
bol su
bol mavi
bol umut
şairin aklında
özgürlük, umut ,aşk... ışıl ışıl


t.kurt

atesinsesi dedi ki...

hercai bir sokak uzayıp giderdi
sonsuz bir kayboluştu zaman
kimse bilmezdi kimsenin yalnızlığını
uçmayı düşlerdi kediler
yaşını kimseciklerin hatırlamadığı yaşlı bir dişbudak ağacı yapraklarını dökerdi sessizce
caddeden geçen sütcünün çıngırağına karışırdı kapı zili
bilmezdik neden büyüdüğümüzü
ilk aşk yarasına dek çocuktuk hepimiz.
mutluluk ölü bir dizeydi...

Berdan İldan dedi ki...

Adi asme
gözleri cocuk
yüregi gökkusagi
bir adi umut

bir yagmur damlasi
bir safak vakti bazen
bazen ise adi deniz be a cocuk

iste toprak
iste o Kürt kizi
nerede mi
kizil bir fularin icinde

yasadim yangin gibi
teredtüzsüz
yillarca size dayanarak
yani günese

bazen ac kalarak
bazen ot yiyerek
bazen günesin sofrasinda
halaya durarak
birinin cocugunu severek
ama adi asme,dogu ve fidel
fark etmez

o zindandana girmeden evvel haziran yirmisinde


adi asme

berdan ildan



berdanildan.blogspot.com