uzayan yollar ve bitememek adına..

　

hiçbir yolculuk bitmeyen değildir. ve bende ki bu uğraşın bu imkansızlığı varetmek uğraşısı olduğunu hissediyorum bazen...ki bitmeye çabalayan her şeyin umursamazlığa?* aslında kabul edilmemeye çalışılması, kaldı ki şu güçsüz bünyemde, şaşırtmıyor beni.Ancak ben böyle eziyet edebilirim, işkence edebilenlerin en zalimiyim ben.ben bir caniyim...geriye dönüp yazdıklarını okumak gib*i pişmanlıklarım öyle arada, ne silmeye kıyabilirim ne kabullenir kabullenebilir...hayır bunları ben yazmış olamam deyip içten içe evet ben ben yazdım ya da yaptım ne farkı var, yazdıklarım gibi mi yaşadıklarım hayır değil ama ben yazdım ne var ki, yok olan ne ki...var olan ve yok olan öyle yakınken öyle iç içe ve birleşik eş anlamlı bir o kadar ters köşelerdeyken...Anlamsızlıklar topluluğu konuştuklarım ve ne anlamı var ki konuştuklarının her şey bunca basitliğin ucunda ateşlenmeyi bekliyorken...bir el çıkıp ara verme diyor nasıl anlatıyor bir kaç parmakla anlamıyorum bir el çıkıyor ve yıllardır arasıra gelen ve beni çokça tedirgin eden o böceği gözlerimin önündeki böceği öldürüyor ara verme konuş...bu sessizliğin beni öldürüyor, üzüyor...üzülerek ölünseydi ben ölürdüm diyemeyecek kadar akıllıyım...akıllı mı...ölüm akıllı değildir ölüm benim gibi bir akıllının aklının karı değil...ölüm bir sondur...son mu...ben sonları sevmem...ölüm bir başlangıç diyecek kadar da olamadım hiç...istesem de olamıyorum yıllardır...istiyor muyum bilmiyorum...ölüm bir......akşamları saçlarımı toplayıp çay içmek zevkini tatmayalı uzun olmuş, huzurun tanımı çok iyi şeyler hatırlatmasa da kafamı toplayıp düzgün cümleler kurmalıyım..anlamlara yüklediklerinden farklı sözcükler düşünmeliyim.* belki özlediğim şey aslında korkudur ben bilmiyorum.bir şeyleri elde edebilmek korkusu.o aradaki,* avuçlarında görebilmek ve görememek korkusu..buna amaçsızlık mı denir.kim bilebilir ki ben bileyim kim görebilmiş ellerinde o boşluğu...korkuyorum .yalandan kim ölmüş üzüntüden ölebildiği kadar.ne kadar boşum ölüme anlam arayabiliyor olmak kadar...ne kadar nefret ediyorum kendimden...ancak bu kadar...............

geriye döndüğümde düzelttiğim her kelime ve cümleye bir yıldız koydum.kim mükemmel ki kelimeler kadar.......