ez.

yetişkin bir çocukla aynı evde yaşamak mesuliyeti...bütün mahremiyetiyle ağlamak işini kapalı kapılar ardında yaşayalı bir yıl kadar oluyor...

hayatımdaki en değerli adamın gidişiyle konusuz cümleler kurmak büyüdüğümü gösteriyor kimilerine göre...bana göreyse çocuklaşıyorum gitgide...anılarımın birbiri ardına yitip gidişi ve yerine yenilerini koyamayacak oluşumu bilmek bu konuyu çatallaştırıyor oysa.çocuklar anılarla büyür fikri çocuklaşmadığımı, aksine saçlarımın alabildiğine beyazladığını hatırlatıyor...bunu ancak yazarken itiraf edeceğimi bilmekse şuan yaptığım şeyi yapmamam gerektiğini, yaparsam...

bir iki yıl kadar önce..çocuklar bir şeylerin üstünü örttükçe büyürler gibi bir şeyler söylemişim...şimdi aklıma gelmedi bu.günlerdir yazdıklarımı okuyorum...ezberledim eski kelimelerimi...ve bir şeyler yazmaya çabalamak fikri yakıp tutuşturuyor içimi...eski günlerimi...özlüyorum...oysa kendini dayatan meymenetsiz günlerim var.öyle bir rezalet ki düşünsen, gözlerime bakacak cesaretleri yokken kelimelerimi çalacak kadar yüzsüzler..

bir yerlerden tutup çıkarıp ipin ucunu, anlam beklemeyerek fakat çok şey bekleyerek...sanki hiç geçmemiş gibi bunca ay.gün.bir şeylerin üzerini hiç örtmeyerek...hiç ertelemeyerek cümlelerimi.ki biliyorum ertelenmiş cümlelerimi hiç söyleyemedim.

akşam olur, her gün o büyük yıldızlı köy yerinde bulurum kendimi hala...hala orada durup yıldızlara bakan o aşık kız......

güç veriyor bana.