mülteci isteklerim oldu arasıra

pek.

2011-12-07T23:44:00.002+02:00

gündüzlerin karanlık olması var..
mutsuzluklar birikir birikir..bir sonuca bağlanır...
"bizim kız riyaziyeden yine kırık numero almış..."

kimse

2011-10-31T23:30:00.003+02:00

kimse bilmiyor yarasını kimsenin...ne gizdir bu yaşamak dedikleri..

bir şiir..

2011-09-25T12:55:00.001+03:00

"Kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan..."*

Turgut Uyar & Palyaço

buruktur eylül dediğin...

2011-09-21T23:37:00.003+03:00

gün döner yara olur, gün döner, diner sessizliği gündüzün...yaralar rüzgarının gürültüsü aklının...sakladığın her şey sonsuz bir gürültüyle düşüp parçalanır dinginliğine gözlerinin...gün döner...döner...yara olur...günler olur ay...sene döner...canım, sene döner...her şey olur olmaz döner durur aklında...aklının dingin sessizliğini üşütürsün...yağmur yağar...yaralar...gün döner canım...sene döner...

büyürsün...

kustum

2011-09-19T23:43:00.003+03:00

hayat hala güzel...hayat güzeldir...hayat güzel...ihtimaller güzeldir...bazen birileri güzelleştirir her şeyi...hayat güzel...hayat güzel...güzel hayat güzel...cidden bak...tuhaf ama...her şey güzel...çabalamak güzel...yeniden çabalamak bir umudun peşinden öyle güzel ki...hayat güzel...

sigaram...

2011-09-15T15:02:00.000+03:00

"sessizlik sensin...geceleri..."

eşik

2011-09-12T00:30:00.005+03:00

bu gözyaşı alışkanlığıdır...geçer sızılardan kalma...halel getirmemek sevdanın kadimliğine bir yokluğun ısıtmayan ateşi için...öksüzlüğüne ihanetindir gözlerindeki dingin ışık...saklarsın onu; sarmaş dolaş, içten içe, el ele, adım adım...kırüstü uzanıp akşamına ömrünün, bak büyütürsün kırgınlığını...ve ışık var...bak...o ışık...

bir de özlem kırmızısı" o uzak olan her şeye...

"göç
geçer
geçer ayrılıklar baladı
siyah bir orman olur gençliğimiz
bize böyle pay kalır..."

hadi uyu...

mırıldandı...

2011-09-10T01:07:00.006+03:00

*kent şarkıları-deniz anlatıyor mu beni sana...

gündüz olur...biter.ne söylemişsek geceden kalma...gündüz olur...her gündüz biraz tükenmektir...biter..gündüz olur, tüm kusmalar gecede kalmış...tüm üşümeler ve aldanmalar...gündüzler olur...biter..tüm sevmekler gecede...unutulur...

boşver gönlüm,

deme ihtimalin gündüzlerin tükenme ihtimali kadardır...çünkü gündüz olur...çünkü her şey olur biter...herkes gider!

sen yine de..uyuma...geceleri...asme..gündüz olur...herkes gider..

susmak da güzeldir...

2011-09-07T17:41:00.003+03:00

"halbu ki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta
her şey naylondandı o kadar..."*

biliyordum ki adım adım yaklaşıyorum gönlümün kırgın ışığına, biraz daha kırılarak, biraz daha üşüyüp...umursamamanın o sığ sükuneti içten içe alnımı buruşturuyorken yüzümü rüzgara döndüğüm günleri düşünüyordum.kapısı aralanmış çoğu evin kısacık bir sessizliği oluyordu tüm sevmeleri üşüten...büyüten...

belki bir ömür eşlik edecek bir pişmanlık doğurdum ben... Ellerimle saçlarıma, gözlerime bulaştırdım...ya da belki, olmaz ya, mutlu olacağım...sadece mutlu...

-bu kırılganlığım öldürüyor beni...

çocuk olmakla yetişkin olmak arasındaki o küçük fark aldığın yaralar arasındaki farka benziyordu...aldığın yaraların bir kaç güne iyileşmesine şaşırmıyorsun çocukken...çünkü, iyileştirmek büyüdükçe kaybedilen bir yeti değil...çünkü, iyileşebilen ve iyileşemeyen yaralar var hayatında...ve büyüksen, ve hayat hep *ötünden anlamışsa seni alnından koyu kırmızı bir kan geliyor ve bulaşıyor bulaşıyor gözlerine saçlarına ellerine....

pişmanlıklar iyileşmiyor...

- adamlar kadınlar yalan söylüyor.seni senden iyi tanımıyor kimse.hepsinin gözlerini oy.sözlerini sustur...

kimseye kin duymamakla bir nefreti dişlerinin arasında sürekli yuvarlamak çocuk olmakla yetişkin olmak arasındaki farka benzer....ve bu fark, seni hep *ötünden anlamış bir hayatın gölgesinde büyür büyür büyürse....kinlenirsin...sevemezsin...işte ölüm budur...gözlerin de cehennemin...

hadi git.

eylül başlıyor..

2011-09-02T01:28:00.002+03:00

"Gördün mü hiç suyun yanmasını tuzda

gördüm ben bu yaşam boyu iniltiyi

büyük bahçelerin küçük içinde

saksıların birinde

gördüm de

uyurken uyandırılmış gibi

beni bir sardunya büyüttü belki

o ben ki

bir kadında bir çocuk hayaleti mi

bir çocukta bir kadın hayaleti mi

yalnızca bir hayalet mi yoksa..." e.c.

ben ne...adım başı sessizlikler büyütmüş evler var.gücenmekler toplamı benim şu hissettiğim, hayatınıza karşı...çocuklar büyümüş yanakları içe çekildikçe...ve top oynanıyorken ıslatmış bir sağanak olmalı benim şu yaşadıklarım, benim şu yaşadıklarım sessiz ve gönülsüz...mutsuz ve kederli...bir eylül başlangıcı, bir yazın sonu...şu benim yaşadıklarım gözü kapalı bir kız çocuğu tedirginliği...

günler yaklaştıkça, korkuyorum baba..

ertesi...

2011-08-31T23:51:00.004+03:00

ses buraya gelmedi...üstüne nicesini yazdığın, bana söylediklerinin...halbu ki...en uzağa düşsün diye içinden gelenin en fazlasıyla bağırdığını biliyorum...ama duymuyorum, görmüyorum...soranlara tek laf etmiyorum...ses buraya gelmedi...her gün saçlarıma bir beyaz yerleşiveriyor...kökleniyor...ses buraya gelmedi...

yeni rüzgarlar vuruyor yüzümüze, kapalı havalar hoşumuza gidiyor, yürüdüğümüz yollar yıllanıyor...adamlar, kadınlar geliyor...konuşup, dökülüp gidiyorlar, yüzüne tükürdükleri insanları var hepsinin ve sarılıp güvendikleri...bir benim yok yine...ne nefret ettiğim, ne sevebildiğim...bak yaklaşıyor bir yılındönümü daha...hem ölümün hem doğumun...bunları bile bile, kaybettiğim her şeyi özleye özleye, hayatımın en güzel anlarını ve hatta en mutsuz anlarını bile haketmeyen insanların olmuş olduğunu göre göre bir istanbul'u çıkarıyorum sabahıma, vura vura yüzüme, açıp bakıp gözümü, unutmayıp hatırlayıp her bir anı, silemeyip düşüne düşüne...bir başıma kalıp sabahın en erken vakti her neyse...

ses buraya gelmedi...yapma, kapatma gözlerini gecenin bu vaktine...adamlar, kadınlar geçiyor gevezelikle...sorular, cevapları beklenen her an,gezmelerden gelip yorgunlukla gerginlik arasında gözlerine çarpan o usul usul bakışlar, sorular, cevapları beklenen her an...sus...artık...ses buraya gelmedi...

1eylül..2011

gelek zore

2011-08-28T02:31:00.003+03:00

yemyeşil bir deniz"
ben hiç yalan söylemedim..yalan söyleyen sendin!

buruk bir sancının ertesi günüydü bugün...ona derdimi kusmaya kalkışıp geri çekilmelerimi saymadım.bu öyle sık oluyor ki şu sıralar...gücümü sınıyor gibi aklım...günlerin geçip gidip zamanın akmak konusunda elinden geleni yapmasını istiyorum...boş ya da dolu bu mühim değil...çünkü..koca bir gün nasıl büyür yuvarlana yuvarlana gözlerimde anlatamıyorum bu vehameti..işitilebilen bir yutkunma sesi çıkıyor boğazımdan saat başı ve duymalarına engel olamıyorum...ve kimseyi rahatsız ediyor mu bilmiyorum fakat, kulaklarımdaki bu çınlamayla birleşince eşsiz bir his sarıyor her yanı mı...iyi ya da kötü değil...diyorum ya, eşsiz...

buruk bir sancının ertesi günüydü..kimseye anlatamadım içimdeki üzüntüyü yine...hep aynı laf kalabalığı...aynı boş uğraşlar...al beni götür buralardan...adam...içelim...

aynı

2011-08-25T23:11:00.000+03:00

gel duman gizlesin yüzümüzü, bir sigara ver bana"

kendiliğimde

2011-08-25T13:35:00.003+03:00

"-demek arada beni düşünüyorsun?
-evet.
-Beni çok düşünmeni istemem.
-Nedenmiş o, düşünmeden edemem biliyorsun.Seni seviyorum ben.

Sigarasını küllüğe bastırdı.Nasıl da kolayca söyleyiveriyor bunu. Kelimelere herkes kendine göre bir anlam, bir değer veriyor galiba. " y.Atılgan.

Kalp sözcüğünün telaffuzu değişiyor adamdan adama...Kimisi daha bastırıyor a'yı, kimisi olduğundan fazla kibarlaşabiliyor.Bu aradaki fark o muazzam farka benziyor aslında ne kadar görmezden gelirsen gel...ve bundan sonrası gereksizlik kipinde aslında.tüm anlatmaya çalışmaklar türkçe'nin kaosunda ziyan olup gidecek.kendi ana dilini bilen, karışık sözcüklerini düzenli bir cümle haline getirebilecek bir "kendin" lazımsın kendine...kendine gelip, üç beş kelimeyi yanyana getirmek için.

kendin kendine...

ahmet abi..

2011-08-20T23:02:00.002+03:00

şimdi saat sensizliğin ertesi...yıldız doğmuş gökyüzü ayaydın...avutulmuş çocuklar çoktan sustu...bir ben kaldım..."

winston light

2011-08-17T23:52:00.004+03:00

Son olsun diye alınmış her kararda başladığın yere dönmektir zor olan...Kararlı olmakla iki yolun arasında gidip gelmek kadar rahatsız edici bir durum vardır elbette: iki yolun ikisini de istemek.

mutsuzluk konusunda bunca tecrübeliyken mutluluk uğruna atacağım her adım umutsuzlaştırıyor beni, sorun bu.Savaşlarımda sonsuz bir geri çekiliş oluyor, savunmak hep zor ve gereksiz bir eylem...Tuhaf olan bunca vazgeçişimin temel nedeninin kendimi savunma isteğimin olmayışı olduğunu düşünmem.Bu isteğin kendiliğinden mi geldiğini yoksa uğraşarak mı var edilebildiğini bilmiyorum. Varoluşun sebebi bu sorgulama olmalıymış gibi geliyor...

Hep bir suçlamayla karşı karşıyasın düşün, adamlar kalkıp haksız yere bahçelerini talan ediyor, göz hakkını mecburi kılıp tüm meyvelerine el koyuyorlar...hayatına tüm müdahalelerini meşrulaştıracak güçleri ellerinde sıkıca tutmuşlar...ve sen suçlusun...başka yolu yok..Çünkü suç senin işleyebileceğin bir şey değil, işlenmiş kabul edilen bir şey...ve tüm bunlara karşı doğuştan bir kabiliyetin yoksa kendini savunabilmek için, bu tokatlardan kaçamazsıınnn...

Bir sandalyeye oturtulmuş, gözleri bağlanmış bir savaş esirisin.Zaten savaşların hep heyecansızmış, başlamadan bitmiş...Ne itiraf edecek gizli saklıların var, ne de yaptıklarım meşru müdafaadan diyebiliyorsun...Bu kadar savunmak isteğinden yoksunsun...Adamlar bu sıkıcı haline dayanamıyor,kalkıp ışığı yakıyorlar, gözlerin kamaşıyor...Böyle monoton bir sahne...

.senden umduklarını bulamayınca...gözlerini açıp gönderiyorlar...bir iki bocalıyorsun...evin yolunu bulmak biraz zor...bir kaç arkadaşa uğruyorsun...bir iki duble bir şey...sonra yine o kaçınılmaz sahne: mutfak masasında içilen o amerikan sigarası...Arabesk anlarınızdan birine bir örnek verinize güzel bir cevap, evet, bu...

Sevmiyorum arkadaş yazı, sonbahar gelsin.

aşk buna benzer.

2011-08-13T23:05:00.003+03:00

bir yalnızlık cümlesidir.Başka bir şey değil. Adımladığın sokaklarda gördüğün insanlar kadar yalnız olduğunu kabullendiğin gün yanında yürüyenlerin seni anlamadığını görünce ve elinin altındaki onca sevinci yağma edip oturup kalınca ve hiçbir cümlenin sonu güzel bitmemişse-sonunu getiremediğini görünce ve velhasıl her şey boş..öyle..hoyratça harcama kelimelerini sonrasında söyleyecek bir şeylerin kalmayınca adam gibi konuşamıyorsun...ne desen boşluk ne yapsan uçsuz...kalkıp bir bardak su içmek kadar yalın ve yalnız ne kadar birbirine benzer...benzeyenleri, ayrılanları ve karışanları düşünmek...bir mutfak masasının yalnız sandalyesinde önünde içilmemiş bir bardak suyla...soğuk su içmeye cesaret edebilmeyi düşünürsün...dişlerinin sızlaması ihtimali alıkoyar seni ve böyle basit benzetmelerinle bir ömrü harcarsın...çünkü bu kadarsın...derin bir nefes alıp çektiğin tüm dumanı üflesen de gitmesi gereken yere gitmiştir duman...içme onu ye diyenler de haklı değil...bu iş böyle yoktur senin imanın hiç olmamıştır..zorlamak nafile...asme.

maria puder

2011-08-08T22:17:00.003+03:00

kimsesizliğimizi görüyor musun kalbim..o kadar içimizdenki bu his, kimseyi kabul etmiyoruz...ciğerlerimize kadar çekip üflüyoruz...ne zor oysa her şey...kimse hiçbir şey bilmiyor...her şeyimize el konulmuş, sonsuz bir istila bu...başka ömür yok oysa...her çağımız yetim..içelim.

arı

2011-07-27T14:53:00.001+03:00

03.04.2011

Herkes iyidir. Kendine göreliğin aldatıcılığıyla sınırlarından girer, karşı konulamaz cümleler kurar.Fakat, görmek istediklerini bir cümle içinde topladığında, gördüğün boşlukta yürümeye çalıştığını anlarsın. Ve çalışmak yorucu, gereksiz çoğu zaman, kaçınılmaz...Kendiliğine giydiremiyorken tüm olanı biteni, anlarsın ki vakitsizliktir, aceledir, telaştır. Silkelenirsin...Kir değil de pas...İşte bütün olan biten budur...

"Bizim kız riyaziyeden yine kırık not aldı..." *

2011-07-17T16:06:00.005+03:00

Kırdığın kalemlerden başlayarak tamir etmeye, ucuz alışkanlıklar edinmeye devam etmektir yaşamak dediğin, abim...Önce bir küfürle başlar her şey...durdurulup en öfkeli yerinde ettiğin küfrün, atacağın yumruğun eşiğinde beklersin.İşte hayat bu; hep böyle olmuştur. Sonsuz bir gidip içini döküp kurtulamamak hali...Şimdi...Ne olacak biliyor musun...susun bi...konuşmayın...okutmayın kitabınızı şimdi...hiç halim yok...

* seni güçlü gösterecek kıyafetlerini seçeceksin, hayır demirden bir zırh değil, çünkü yiyeceğin tokatları hissetmelisin, mavi bir tişört belki altına amerikan malı bir jeans ya da şile bezi bir pantolon...evet şile bezi ama pantolon...pantolon...adımlayıp bu hep adımladığın sokakları çıkıp gideceksin...etrafta evler yok, yürüyüşünü dizginleme, arada istersen kusabilirsin de...bu çıkarmalar seni hızlandırır, hafiflersin...küfür yiyecek ama hiç küfür etmeyeceksin hayır, senin ellerin var, gözlerin yok ama kelimeler iyidir...kusmayı da bilirsin sabaha karşı uyanık gecelerinden...

Gidip kusup öksürüp gel...Hadi Asme...Çabuk gelme...iyileşene dek..evde sargı bezi kalmadı...

arınmak

2011-06-25T01:29:00.002+03:00

Bilmiyorum, çok fazla gitmişliğim yok ardına, sussuz cümleler edebilirim hepsi o... O, nasıl bir şey...ler...yani sussuz cümleler...gitmişliğim yok ardına...Yavan bir toprak düşün, eprimiş...Üzerine var güçle bir şeyler ekilmiş...sessizce dinleyen boyun eğen toprak...

Fakat...

Bazıları vardır...Arınmaktır...

2011-05-11T12:25:00.000+03:00

Ne tuhaf...Belki hala aynı şeylere gülüyoruz...

sigaramın dumanı..

2011-04-29T14:37:00.004+03:00

içerisi aydınlık....bir orman sessizliğinde avuçlarım..en çok onlar yalnızlar bu hayatta...hayatın "bu" sıfatı bile uzak aslında..."şu" demeliyim, ulaşamadığım uzaklıkta...içerisi aydınlık...söylediklerim görünüyor, bulutlu bir gökyüzü sessizliğinde düşündüklerim...en çok onlar çaresiz...çaresiz olmak ne kötü...ne kötü düşünüp üzülüp kederlenmek...halbu ki ne kadar hafifsemişim bu kelimeyi yıllardır, söyleyip geçmişim, hissedip geçmişim yeni anlıyorum bu kelimedeki çaresizliği; kederlenmek...yazılmış tüm şiirlerin türkülerin beni anlatması...işte tam da bu makamdayım...yalnızlık güzel şey, beni üzen hasretlik olmalı...sevmek eylemini sorgulamalı insan...herkes oturup sevgisini düşünmeli...yıldızlara bakan kız çocukları neyi düşünür, hep mi aynı şeyi...gözümde fazla büyütmüşlüklerim var, ne çok basit oysa hissedebilmek...ya seviyorsundur ya sevmiyor ikisinin ortası yok...ikisinin ortasında bunca yaşanmışlık yok...ya başlar ya biter bunca sürünceme fazla...nasıl da boşvermişim şu hayatı içinde hiç kendim yok...

"sigaramın dumanı,

tuhaf duman izi tütün kokusu...

" yoktur yarin imanı,

tütün kokusu, orman sessizliği, gök gürültüsü...

uzayan yollar ve bitememek adına..

2011-02-02T23:21:00.001+02:00

hiçbir yolculuk bitmeyen değildir. ve bende ki bu uğraşın bu imkansızlığı varetmek uğraşısı olduğunu hissediyorum bazen...ki bitmeye çabalayan her şeyin umursamazlığa?* aslında kabul edilmemeye çalışılması, kaldı ki şu güçsüz bünyemde, şaşırtmıyor beni.Ancak ben böyle eziyet edebilirim, işkence edebilenlerin en zalimiyim ben.ben bir caniyim...geriye dönüp yazdıklarını okumak gib*i pişmanlıklarım öyle arada, ne silmeye kıyabilirim ne kabullenir kabullenebilir...hayır bunları ben yazmış olamam deyip içten içe evet ben ben yazdım ya da yaptım ne farkı var, yazdıklarım gibi mi yaşadıklarım hayır değil ama ben yazdım ne var ki, yok olan ne ki...var olan ve yok olan öyle yakınken öyle iç içe ve birleşik eş anlamlı bir o kadar ters köşelerdeyken...Anlamsızlıklar topluluğu konuştuklarım ve ne anlamı var ki konuştuklarının her şey bunca basitliğin ucunda ateşlenmeyi bekliyorken...bir el çıkıp ara verme diyor nasıl anlatıyor bir kaç parmakla anlamıyorum bir el çıkıyor ve yıllardır arasıra gelen ve beni çokça tedirgin eden o böceği gözlerimin önündeki böceği öldürüyor ara verme konuş...bu sessizliğin beni öldürüyor, üzüyor...üzülerek ölünseydi ben ölürdüm diyemeyecek kadar akıllıyım...akıllı mı...ölüm akıllı değildir ölüm benim gibi bir akıllının aklının karı değil...ölüm bir sondur...son mu...ben sonları sevmem...ölüm bir başlangıç diyecek kadar da olamadım hiç...istesem de olamıyorum yıllardır...istiyor muyum bilmiyorum...ölüm bir......akşamları saçlarımı toplayıp çay içmek zevkini tatmayalı uzun olmuş, huzurun tanımı çok iyi şeyler hatırlatmasa da kafamı toplayıp düzgün cümleler kurmalıyım..anlamlara yüklediklerinden farklı sözcükler düşünmeliyim.* belki özlediğim şey aslında korkudur ben bilmiyorum.bir şeyleri elde edebilmek korkusu.o aradaki,* avuçlarında görebilmek ve görememek korkusu..buna amaçsızlık mı denir.kim bilebilir ki ben bileyim kim görebilmiş ellerinde o boşluğu...korkuyorum .yalandan kim ölmüş üzüntüden ölebildiği kadar.ne kadar boşum ölüme anlam arayabiliyor olmak kadar...ne kadar nefret ediyorum kendimden...ancak bu kadar...............

geriye döndüğümde düzelttiğim her kelime ve cümleye bir yıldız koydum.kim mükemmel ki kelimeler kadar.......

ez.

2010-10-24T00:58:00.002+03:00

yetişkin bir çocukla aynı evde yaşamak mesuliyeti...bütün mahremiyetiyle ağlamak işini kapalı kapılar ardında yaşayalı bir yıl kadar oluyor...

hayatımdaki en değerli adamın gidişiyle konusuz cümleler kurmak büyüdüğümü gösteriyor kimilerine göre...bana göreyse çocuklaşıyorum gitgide...anılarımın birbiri ardına yitip gidişi ve yerine yenilerini koyamayacak oluşumu bilmek bu konuyu çatallaştırıyor oysa.çocuklar anılarla büyür fikri çocuklaşmadığımı, aksine saçlarımın alabildiğine beyazladığını hatırlatıyor...bunu ancak yazarken itiraf edeceğimi bilmekse şuan yaptığım şeyi yapmamam gerektiğini, yaparsam...

bir iki yıl kadar önce..çocuklar bir şeylerin üstünü örttükçe büyürler gibi bir şeyler söylemişim...şimdi aklıma gelmedi bu.günlerdir yazdıklarımı okuyorum...ezberledim eski kelimelerimi...ve bir şeyler yazmaya çabalamak fikri yakıp tutuşturuyor içimi...eski günlerimi...özlüyorum...oysa kendini dayatan meymenetsiz günlerim var.öyle bir rezalet ki düşünsen, gözlerime bakacak cesaretleri yokken kelimelerimi çalacak kadar yüzsüzler..

bir yerlerden tutup çıkarıp ipin ucunu, anlam beklemeyerek fakat çok şey bekleyerek...sanki hiç geçmemiş gibi bunca ay.gün.bir şeylerin üzerini hiç örtmeyerek...hiç ertelemeyerek cümlelerimi.ki biliyorum ertelenmiş cümlelerimi hiç söyleyemedim.

akşam olur, her gün o büyük yıldızlı köy yerinde bulurum kendimi hala...hala orada durup yıldızlara bakan o aşık kız......

güç veriyor bana.

ey sevdiği.m..iz...

2010-07-17T02:18:00.001+03:00

insana her gün başka bir yanı güzel geliyor sevdiğinin...
başka başka başka...bitiremiyor...çoğaltıyorsun...

bozuklukları anlatımın.

2010-07-14T23:58:00.003+03:00

Mutluluk ve mutsuzluk ortası bir yerde…ne eksik bir tanım oysa,hiç beceremedim-gereksiz sırf konuşmak için yol tarif etmelerim çıldırtıyor beni-ezelden beridir hiç beceremedim yol tarif etmeyi…ki belki de kabul etmek zor.doğru yolu hiç bulamadığımı…

Gösterdikleri yolda attığım bütün adımları aklımdaki doğrularla takas edişimin bilmem kaçıncı yıldönümündeyim ve hararetle yol tarif ederken buluyorum kendimi yine…

Temmuz ayındayız.yağmur çamur ve hafif telaşlarım, yüklü kederlerden geçmişim solgun ve yıkık…görmüş geçirmiş değilim de yaşamışım içimden ya, anlamlandıramıyorum basitlikleri..ni..üzülemiyorum..ne…işte temmuz ayında- mutluluk ve mutsuzluk ortası bir yerde-oturuyorum…oturduğum kat dördüncü çok yakın değil toğrağa…korkularımı bırakışımın üzerinden ne kadar geçti bilmiyorum.16 eylül dü saat 5 suları..mübarek günler diyorlardı.kaybettiklerim vardı,korkularımı bitirişimin üzerinden işte tam o kadar geçti.bugün tam o kadar geçmişken oturmuş yine yazıyor buldum kendimi ve ne kadar yol tarif edemiyorsam o kadar yazabiliyorum,ve bir o kadar toplayabiliyorum kelimeleri.

Temmuz ayındayız.ben bi türlü tarif etmeden duramıyorum.çok yol gezdim, çok şey…duramıyorum içimi dökmeden, yoruluyorum nefessizlik, sigara bile içemiyorumlar..

Mutlu olmak bir kandırmaca değil kendimi kandırdığım yerler mutsuz olduğumuz yerler.mutsuz olduğumuz.tek kişi olamamak kadar yüklü sorumluluklarım var, zor.akşamları tek başına çıkıp bi sigara alıp gelemeyecek kadar basit sorumluluklar.zor.mutsuzluklarım değil de mutsuzluklarımız üzüyor beni, anne.

Seni seviyorum. Sadece.

uzun zaman

2010-03-16T01:40:00.000+02:00

"bir tufan olurum sustuğun yerde..."

kelimeler...

2009-04-04T14:41:00.002+03:00

Nasıl da zordu eksikliğin anlatamam.*

odanın içinde saatin eksikliği gibiydin.zaman, öldürürcesine akıp gidiyorken odanın içindeki vakitsizliği anlayabiliyor musun…önce her yanını sarar o duygu, zaman ne zamandır, hızlı mı geçiyordur yavaş mı-

-beklerken neden bu kadar yavaş, peki ya her şeye bu kadar öfkeliyken niçin akmıyor zaman dediyse de unutmak istiyorum, unutmak-

Hızlı mı geçiyordur yavaş mı-haklı mıdır haksız mı,benden yana mıdır senden yana mı, mutlu mudur hazin mi, daha çok mu vardır, az mı kalmıştır; iyi mi gelir kötü mü, uzak mıdır yakın mı, geçirir mi geçirmez mi, özletir mi, unutturur mu, bekler mi, gider mi--önce her yanını sarar…sonra…kaaaaaççç saat kaç, zaman ne zaman…

Bana bir defasında anlattığın o hikayenin hiçbir detayını unutmadım aslında her gün gözlerinin içine vura vura yalan söylüyorum ne ayıp, gelip geçen zaman hiç akıllandıramadı ne yazık bir yanım hep o bilinmeyende boğuluyorumlu habersizlik.bir odada saatsizlikli ve gerçeksizlikli bir yalnızlık…ne ucuz…her şey ne kadar ucuz…bir kelimeyle silebiliyorsun bu güne kadar içerime yazdıklarını ya da öyle saklıyorum ki içimde ucuzluğunu tükenmez bir ucuzlukla… tüm ucuzlukların birikiyor birikiyor…birikiyorsunuz…saatsizlikli, gerçeksizlikli, ucuzluklu…ve bir o kadar sessiz her şeyleri-n ve bir o kadar gürültülüsünüz ki, çıldıracağım zamansızlıktan, öyle ki bitemiyor bu gereksizlik, bu azaltan çokluğu yaşamın, bu anlamsız akış…çoğalıyorsunuz..Saatsizlikli, gerçeksizlikli, ucuzluklu, anlamsızlıklı…yalnızlık...

-önce her yanını sarar…sonra geçer gider!

İşte o kadar zordu…*

Kimlik

2008-07-25T14:12:00.007+03:00

Acılarınızı örtün çocuklar...

Acılarınızın üstünü kalın yorganlarla örtüp, merdivenleri çıkmaya devam edin, ki yolda yenilerini katık edip düşlerinize, büyütebilesiniz içinizdeki çocuğu...Hayat bir çocuğun yiyemeyeceği kadar büyük bir dilim çünkü.

Çünkü, çocuklar ancak bir şeylerin üzerini örtmeyi öğrendikleri zaman büyüyorlar, diyerek çıktı odadan içlerinden büyük olanı...

Bir süre herkes açık kapıdan adamın gidiyor oluşunu izledi...Hepsi, sessizce...

İçlerinden siyah gözleri olan kapıyı örttü ve yerine oturdu, sonra tekrar kalkıp ışığı söndürdü.Bunca küçük çocuğun dayanamayacağı kadar kocaman bir karanlık bütün odayı kaplamış, gerçeğin ağır sessizliği çocukluğun o şımarık hayallerinin üzerini bu karanlıkla örtmüştü...

Çocuklar üstlerine aldıkları battaniyeyle sıkı sıkı örtündüler...Belki de hayat sonu böyle hazin biten bir oyundur sadece diye geçirdi aklından, gözleri siyah olan...Çocukça...Konuşmadı...

Ve perde kapandı...

kirli akar ırmakları sensizliğin...

2008-04-23T00:51:00.005+03:00

Ne vakit kirlendiğini düşünsem ellerimin, avuçlarıma sürerim yalnızlığımı, o büyüktür, görebildiğim en büyük uçurum…

Savunurum saldırganlığına karşı gözlerinin, yaralayan sözcüklerinle başa çıkabilmeyi umarak, umarak ki uzak tutayım onları gözlerimin kırılgan ışığından…Ki döndürebileyim onları kenarından uçurumunun yalnızlığımın…Ne’m var başka, kim’im..Büyüktür gözlerin…Ki avuçlarıma bulasam onları yalnızlığım kadar güzeldirler – Zannederek…

“Koskoca bir zannedişsindir sen hayat…”

yazmışım defterimin ilk sayfasına…Neden yazılır ki bu cümle, hem de daha ilk sayfasına bir defterin…

“Hepsi birer birer gidecekler hazırlıklı ol…Kafanı ellerinin arasına al ve düşün kim toparlayabildi dağılmışlığını, kim dinlemeye cesaret edebildi…Zannettin…Bıkıp usanmadan zannetttiin… “

diye bağıran bir cümle…

Ne kimse anlayabilirdi; ne gözlerin anlatabilirdi öyle değil mi…İşte seni anlatan cümle buydu…Bilemediler…Ağzından çıkanlarla çıkmayanlar arasında ısrarla çıtı çıkmayanlardı gözlerin, hiç göremediler…

Belki, çıkıp gidişlerin, en çokta gözlerinin ki öyle ansızın,bu kadar yaraladı herkesi, ki biliyordum nasıl bilmem, en başından beri…Sözlerinin ardındaki gözlerini görmek, tanrının bunu görmeme izin vermesi…Bu büyük ceza…

Gitme…Gitme, ben biliyorum içinden geçenleri, ki bir tene dokunmak…Hiç bu kadar temizlememişti içimi…Yüzünün solgun kumrallığında arınabilmek esmerliğimin o kirlenmişliğinden…Gitme…

-Gideli beri sen…ne zaman seni düşünsem…Yalnız kalırım…-

Ne vakit kirlendiğini düşünsem ellerimin, avuçlarıma sürerim yalnızlığımı, o büyüktür, görebildiğim en büyük uçurum…

sarin

2008-04-09T14:57:00.000+03:00

Hiçbir yere ve hiç kimseye ait değilim, hiçbir yüze bakmıyorum ve tutmuyorum aslında ellerini insanların tokalaştığımda, hiçbir şey duymuyorum ve görmüyorum hiçbir gözü bana bakan ve hissedemiyorum en çok…hissizleştim ve hiç bu kadar hissizleşmemiştim...Nasıl olur da en küçük kırıntı bile kaybolur içimde diye düşünüyorum yaşamaya dair, nasıl olur da kaybederim bu hissi..Diyorum ve çarpıyorum duvarlarına odanın, bir acı yok…bir incinme bir sızı yok…Ve yokum…

Bazı şarkıları dinleyemiyorum…gözlerinin ve aslında gözlerimin içine baka baka…gizlisinde odaların, köşelerde, en geç vaktinde günlerin dolduruyorum içime ezgilerini, seviyorum çünkü gözlerine bakamasam da, o şarkıları…Ve bu gizli saklı yaşamak iki yüzlü yapıyor beni, utanmadan ikiyüzlü bakışlar atıyorum ve aslında utanamıyorum, en çok ta konuşamıyorum…

Razı…”Razı gelme hiçbir sessizliğe…Seni seviyorum biliyorsun”…*

*c.s.

gule

2008-03-22T22:21:00.002+02:00

Koşarak yanına gittim, ellerim omuzlarına değdiğinde saçlarıyla birlikte döndü yüzünü yüzüme…

yapamıyorum dedim, olmuyor, bir kere bile bakmıyorsun bana, değmiyor kelimelerin defterlerime…

yapamıyorum dedim, uzun zaman oldu…aklımda kalmışlığın kadarsın, öyle yarım yamalak ne söyleyeceğini bilemeyen kara gözlü kadın…küçücük bir fotoğraf karesi kadar aklımdasın, saçlarını rüzgara bırakmış öyle denize bakarken…aklımda kalmışlığın kadar uzaksın ve özledim seni, yollarca uzaklardan pencereden bakanın özlemiyle özledim…

Dedim…

Yalnızlığım kadar içimdeyken paylaşamamak kadar gücüme gitmektesin…bu, nasıl bir kayboluştur anlatamıyorum ve izin de vermiyorsun anlatmama, paylaşmak ateşle sınanıyor düşlerimde bile…düşlerimde bile özlüyorum seni saçların kapkara, tıpkı benimkiler gibi gözlerin var, büyükler ve hep uzağa bakıyorlar en uzağa bakıyorlar…

Bunları söyledim ona…

Ona yalnızlığım kadar içimdesin

dedim…

Yapamıyorum, izin vermiyorsun

dedim…

Gelmiyorsun günlerime- gecelerime en çok -uğramıyorsun ki alayım kalemi elime…Unuttum artık her şeyi, nerede başlayacağını cümlenin fakat biliyorum biteceği yeri…Bitişler hep acıdır, acıtır ister iste ister isteme…Çok acıtır ve acımaktan yürüyemiyorum artık peşinden…Elimi uzatsam omzuna değecek elim ki uzanamıyorum acıyorum…ellerini uzat, ellerini uzat bana kelimelerimin prensesi…

Dedim ona…

Ardına bile bakmadan koştu, denize doğru mu, dağlara doğru mu yollara mı yoksa…gitti bilmiyorum…Gittiği yerin bilinmeyişi kadar kemiriyor uykularımı, uykusuzluklarımı…gecelerimi, gündüzlerimi…

“Sen ey kelimelerimin prensesi, ismini söyleseydin bari…”

Mart 8

2008-03-08T17:57:00.004+02:00

edî bes e*

barış olsun!

*artık yeter.

Gözlerinin rengi yok...

2008-02-04T23:37:00.000+02:00

Gözlerinin rengi yok...yoksa umut mu dersin...***en çok
bu kelime mi yakışır gözlerinin rengine -ki tüm bu
yokluklarımı da isimlendireceksin bil-
iyorum...Kendimden beklemediğim kadar umutla
bekliyorum...

...

Bir çok renk geldi aklıma umut için, bir sürü renk isim bulmuş
bulmamış -ki bazı renkler vardır bilirsin isimsizdir, ararsın durmadan,
ararsın...Ömrünün en verimli çağları bu arayışın içinde kaybolur gider
ve düşün ki bu nasıl bir kayboluş-
tur, hiçbir şey bu kadar kayıp olmamış, böyle bulunmamasına....
ve düşün ki, arıyorken kaybolmak...ve kaybolmuşken hala arıyor olmak...
nasıl ufak ufak eritir...aradığını bile unutursun, bırak bir kenara neyi ara-
dığını...

Bilinmeyeni ve bulunmayacak olanı aramanın verdiği o yaman umut
suzluk hissi...Hayır,
bunu demiyordum ben...Ben umuda bir renk arıyordum ve evet saçmalıktı,
ben
çoğu zaman saçmalardım evet...ve
evet...bir yokluğu arıyor olmak koskoca bir saçmalıktı...

...

İşte...
O ve ben arıyorduk, bekliyorduk o ve
ben...ki bir bakış gelsin dönmesin dünya dursun yanında, bir
bakış...irkileyim...ve aslında şaşkınlık olsun bu eylemin içinde...
beklemiyorduk, aramıyorduk kim demiş...
Bir bakış evet...aradığım renk...umut...yokluk...

...

Gözlerinin rengi yok...umut mu yoksa...
Ki umut ta bir renktir baktığında...Gelmiştir ve şaşırmışımdır...
ki aramıyordum da beklemiyordum da kim demiş...
şimdi...
Çıktın da geldin ya
gözlerinin rengi yok,
yoksa umut mu dersin...

***"Bir ihtimal daha var o da ölmek mi dersin"
Can Yücel den esinlenip...

04'02'08
okul

geçmiş.gitmiş.

2008-02-02T18:33:00.000+02:00

odanın küçük penceresi...
benim odam değil ama,başka bir evin benimkine hiç benzemeyen penceresi...neresi bilmiyorum bu küçük izbe...ben hep böyle bir yerde yaşamak isterdim..kimsenin olmadığı bir semtinde İstanbul'un,kimsenin gelmediği,gelmek istemediği... Ben hep böyle sessiz olmak isterdim...kimsenin sesimi duymadığı,tek bir kelimemi bile duyamayacağı kadar sessiz...bu oda,bu ev,ufak bir ayna duvarda...bak işte ne kadar da bana benziyor şu çocuk...masmavi gözleri var...benim kahverengi...ben hiç mavi gözlerim olsun istemedim...ben hep mavi bakmayı istedim..."ben,hiç,mavi,istedim.."

İstanbul'un kirli sokaklarında,küçücük pencereli bir izbede,kimsenin uğramadığı,uğramak istemediği,uğrayanların isteyerek uğramadığı bir semtte akordu bozuk bir bağlamadan çok sevdiğim bir türkü dinliyorum...akşamdan sabaha kadar...

***"-Şu dünyanın bütün kürekleri ve süpürgeleri gelse bu İstanbul'un pisliğini temizleyemez,dedi adam...
-gerçekten mi,mehmet amca,dedi çocuk...
-gerçekten,dedi adam...
ve o günden sonra gördüğü her küreği çaldı çocuk...çaldı,sakladı..."

***bir küçük bulut tan..

asmé

2008-01-18T22:13:00.000+02:00

"En leylim gecede ölesim tutmuş,
Etme gel,
Ay karanlık..." *

Pencereleri silinmişti evlerin defterlerimde…Hepsinin… ki soba yanıyorken ve etrafında toplanmışken herkes nasıl da gülümsüyordun sen…sen işte o soğukta fakat o mutlulukta gülümseyen…işte sen…Fakat silinmişti pencereleri bugüne kadar çizdiğim bütün evlerin…

Bütün evlerim, tam da yağmur yağıyorken, tam da yağmura bakıp ellerimi yağmura değdirecekken penceresiz kalmıştı…ki penceresini yitirmiş bir evin yoksunluğunu kimseler anlayamazdı…anlayamadılar…

Sen dudaklarınla gökyüzünü selamlar gibi gülümsüyordun işte, ve hafif hafiftin, inceden…inceden bir gülümsemeydin…aynalara da bakar mıydın…hangi rengi giyersen giy yüzüne, yakışır mıydı kirpiklerine…kirpiklerini anlat…anlat uzunlar mı onlar da…uzunluğundan göremiyor mu gözlerin de ovalıyorsun gözlerini, en çok ta denize bakarken mi uzuyorlar…seviyorlar mı da denizi…onlar da…

Fakat, bütün pencereleri…silinmiştir çizdiğim evlerin…ellerim tam değecekken yağmura…işte o sebepten..hangi hikayeye kahraman olsam…hikayedir vesselam..

*A.Arif

dinleyeni yiten söylence...(günlük)

2008-01-13T00:20:00.000+02:00

Bi film izledim dün…yazgıydı adı fakat ismiyle pek te benzeşmiyordu izlersen…tuhaftı baş roldeki karakter…susan, boşver diyen, fark etmez diyen…en başından seviverdim bu adamı ki boş verdiğinden değil elbet…benzeştiğinden bir şeylerle aklımda ve en çok aklımın tam karşısında duranda…işte musa adı…musa güzel, musa yabancı ve musa adlandırdığımız bütün her şeyin karşısında, aklımın karşısında duranlığım gibi…neyse…

- o - o - o -

Bunu uzun zamandan sonra ilk defa yapıyorum aslında ve bu özlemişliğimi kendime itiraf etmemin nedeninin bu film olduğunu düşünmem nereden geliyor çıkaramadım…ama tuhaf bir biçimde musa yı düşündükçe seni düşünüyorum ve musa için yaptığım yorum geliyor aklıma…ki o yorumu söze dök desen dökemem şimdi, öyle bir şey ismin de… neyse…

- o - o - o -

Tanımadan özlüyor olmanın acısını çekiyorum anlatamam azlığını ya da çokluğunu ki çok desem diyemem daha da çoğu vardır kuvvetli ihtimal…daha da çoğu başka bir içerikte başka bir mevzu da…olacaktır da…bu söylediklerimi aklıma anlatırken karşısında durana anlatamıyor olmam benim beceriksizliğimden kaynaklanıyor onu da biliyorum…fakat…neyse…

- o - o - o -

Gitmeli gitmeli evet haklıydı tüm gidenler, ve kalanlar hep ahmaktı işte…ki tersinden baksalardı kalan değil giden olacaklardı…ki işte mühim olan da bu değildi…kalanlar için…ahmak olan kendimim…giderdin…tekrar dönme ve gözlerimin önünde olma umudun bile umutlandıramazdı bu ümitsizliği…giderdin…kalırdım…bıraktığın yerde…

de lori lori...

2008-01-04T00:37:00.000+02:00

Hayatımın bütün köşe başlarında ciddi pişmanlıklar vardı…

Ciddi ve hazin…

Baktığımda her yolun sonunda işte burası sondur…buradan ötesine gitmek geri dönülemez sonuçlara götürecektir beni…gibi mantıklı çıkarımlar yapabildim fakat…insan bazen bir şeyi çok iyi bilir…ve ölesiye bilmemek ister…ölesiye bilmiyor olmak…bir şeyi bilip te deli gibi bilmiyor olmayı istemek…

çok ciddi, çok sancılı ve en çok ta çok hazin bir durumdur bu…

ve hazin ne kadar hüzün barındırıyor olursa olsun içinde çok sevdiğim bir sıfattır nedenini hiç bilemedim…

yaptığım her çıkarım, yanlış yerde bitti hep sonra…ki bu yanlışlıklar o ciddi pişmanlıkları doğurdu…ki olsundu…pişmanlık bile bazen sevilebilirdi…ki aslında bu çelişki tam da bana göreydi…

o’na dedim ki..aslında hayatı karşılayan en anlamlı sıfat hazin dir öyle değil mi…nasıl dedi…nasıl bir bakışsın sen kızım…o senin güzelliğin dedim…nerden nereye geldim…ve bu nerden nereye sözcük grubu…tam da bendim…nasıl bir bakıştım ben…ki yüzümün yarısı gözlerimdi…ki bakışım da büyüktü ve gözümün yaşı da büyüktü…düşündüğünde...öyle olurdu…

sonra…işte…hayatımın ikinci pişmanlığını gördüm…güneş gibiydi, yağmur yağarken yıldızlar çıkmıştı da…ben de köydeydim…ki köyde bakarsan yıldızlara daha da büyürler…iki dağın arasında küçük bir köyde…neye bakarsan bir o kadar büyür…neyi beklersen bir o kadar daha beklersin içerinde, kimi seversen büyür kocaman olur gözlerinde…onu ben sevdim ama muhtemelen haberi yoktu ve habersizce sevemezdi beni…sevemezdi…git derdi..deli misin nesin…

köşebaşlarım ve mantıksal çıkarımlarım hiç bitmedi benim…ama hep büyük pişmanlıklar biriktirdim…sevmedim aslında son pişmanlığımı…sadece…güzeldi o…güzel seviyordu…fakat aslında en iyi yaptığı şey sevememekti…ve bu, düşünürsen çok acıtırdı…düşünmezsen sorun yoktu…işte bağlayacağım…insan bazen biliyordur…ama canını verebilir bilmiyor olmak için…ve bu aslında en az hayat kadar

hazin bir istektir…

Zin

çare değil juliet in dirilişi, abiler...

2007-12-11T23:11:00.000+02:00

Şimdi her yer her yerdeyse ve sen itinayla yazılmak istenen bir yazının ilk cümlesi olmakta ısrarla bu kadar diretiyorsan, ben her şeyle birlikte kafamı toplamakta da zorlanıyorum…ve işte tam da bu sebepten cümlelerimin bu kadar uzun, kelimelerimin bu kadar birbirinden kopuk ve gerçek anlamlarından sıyrılmış oluşu… fakat gitmek ve gidememek arasında bir yerdeyken sen ve ben de sırf bu sebeple gidemiyorken senden, hayatıma gelenler de bir türlü gidemiyor oluşumun hüznünü yaşıyorlar…ve bu çok hazin bir durum esasında, kabul edersin ki…ve aslında hazin çok hazin bir kelime düşündüğünde…işte bu yüzden bu hazinliğin ortasında gidememek bir yana..her yer de her yerde hala,ilk gününden farksızca hayatıma girişinin…ilk günü farksız hayatıma girişinin, bugünden…

ve işte şimdi kalkıver de yerinden
hatırına geldiğim her saniye için hesap ver,
susuşun ağıtıdır habersizlikten ölmüş
sevgililerin…

Saçlarımın uzunluğundan göremez oldum 10 adımdan ötesini ve saçlarım özlediğinden seni en çok uzuyor deli gibi, ve deli aslında çook göreceli bir sıfattır, deli denilebilir bir saçları uzayana özlemden ya da bir sessize, gündüzleri süs yapan gecelerine;

ve asıl güzellik gecededir;
gündüzler ancak süsü olabilir,
bağrına yara bere açarak astığı yıldızlarla
parıldayan gecenin… ve susuşun
deliliğinin sebebidir habersiz geçen akşamların…

gündüzlerse düşünebileceğin en son kırmızılıkla ışıklarıma süzülüyor, günlerden en çok pazarken şimdi…ne kalkılabilir yataktan, ne de dışarıdan eve dönmek istersin, denize bakan bir yerde saatlerce denizi izledikten sonra…düşünebileceğin en kan kırmızıda ışıklarıma sızıveriyor kırmızının bütün tonları;

ve kırmızı aslında çok ölümcül bir renktir,
duyumsadığında…
ortasında dikenler bitmiş bir bahçede
gülün gül rengini sevemiyorken diken görmekten
susuşun hep diken batacak yanıdır gül tutan ellerimin…

z.

"giderdi su
giderdi orman
giderdi toprak,
kalırdı yok..."
kalırdı yok...

girizgahlar..alıcısız mektuplar için...

2007-11-26T17:35:00.001+02:00

Gözlerimden bakış olup çıktı martının savunmasızlığı..çaresi yoktu işte fırlatılan simit parçalarının peşinden gitmekten ibaretti yaşamak…çaresiz ve savunmasız bir bakış oldu gözlerimde…herkes kadar yakın ve herkesten daha uzaktı…herkes kadar doğru herkesten daha yalancı …yalan mı…değil doğru…fakat…en değerlisiydi duyduğum kelimeler içinde kelimeleri…hep en değerlisi kalacaktı da ondandı işte bu çaresiz bakış…bu ne söylersen kabulüm diyen savunmasızlık…hem kaldı ki herkesten daha uzaktı da geçmiş miydi içimden…geçip gitmiş miydi…kim görebilmişti onu…hem var bu kadar hem yok…kim tanırdı onu…hem yok bu kadar ; hem dolu dolu…uzaktı da öldürmüş müydü yollar…yollar vardı da içim mi görmüyordu…görmek istemiyordu…artık yaşıyorum diyebileceğim günler için yaşıyorum aynı S. gibi…Düşündüm de S. ye bir mektup yazmalı şimdi…

Çok sevgili s.

Al o çok bilmiş sözlerini ve git artık aklımın hala işe yarıyor olan yanından…üstüme bulaştırdığın bu umut dolu lekeyi nasıl temizlerim yoksa…sen bu kadar inatçıyken…

Yanaklarında umut beliriverdi… gözleri altından bir adam…kalma git diyordu çocuğumsun sen benim…al yanına bütün değerli duygularını ve git…işte S., al o aptal umutlarını ve gel bu hikayeye de görelim ben ve tüm değerli hislerim… gel ve bulaştır yine o kir pas içindeki umutlarını, tertemiz hislerime…
…

Günlerden bir gün bir mektup alırım belki…sessizce bakar, içimdeki o, bir an önce açıp bakma isteğini yenmeye çalışırım…hayır hayır bu kadar çabuk olmamalı…hemen okumamalıyım, o değerli, o çook öncelerden gelmiş çünkü…o bütün eski ihtimallerimin bugünü…bütün eski umutlarımın eskilerden çıkıp gelmiş, zamandan sıyrılıp kendini kollarıma bırakmış kelimelerini biriktirmiş içinde…

Kalkarım ve yüzümü gözümü yıkarım…gözümdeki boya akar gider…ve rengini bulur bakışlarım…saçlarımın önünü ıslatırım, ağzımı çalkalarım musluktan akan buz gibi suyla…
Midem bulanır ve kusarım…içimden zamanlarca akar o beklemişlik…o…

Yıllarca bekleyebilirdim dediğim bütün aşklarıma mide bulantısıyla karışık solgun hisler saklıyorum koynumda gecenin bir körü aklımın kuytu yanlarına kadar inen imgelerle işgal eden tüm ruhumu beraberinde…bütün aşklarıma…hepsine midemi bulandırarak şiirler okuyorum…

Ve bütün şiirlerim bir adamı sevdi,
Yalan söyledim…
Çok uzun kirpikleri vardı ve aslında kızıl saçlıydı…
Kaşlarının ve gözlerinin karanlığından gözüm gözünü göremezdi
Kızıl saçlarına siyah bıyıkları eşlik ederdi
Geceleyin oturduğu yerde…
Ve sağırdı, resimler yapardı…
O resmimi yaparken ben şiirlerimi okurdum ona…
Bir kuş çizdi bir gün ve öldü,
ben şiir yazmadım o günden beri…

Yazdığım her cümle düzyazı niyetine şimdi…düz, hiçbir yana bakmayan ve hiçbir şey söyleyen cümleler düzüyorum bütün şiirlerimi bir bir yakarak…yaktığım her şiir için bir yazı yazıyorum ve yasını tutuyorum kızıl saçlı uzun kirpikli sevdiğimin…

Çok sevgili

Aralık kalmış pencereleri hayatımın…
Ya kapanın sıkı sıkı…ya da bir rüzgar esiversin yüzüme de kalkıp bakayım nereden geldiğine…

…
Çok sevgili

Öykülerim uykusuz gece vakitleri…öykünüyorum kahramanlarınızın o cesur cümlelerine…öykünüyorum yokluğunuza…

Lamure'ye İç Döküş-10

2007-11-22T17:03:00.000+02:00

Uzun zamandır sana yazmıyor olmanın verdiği eksiklik
ve şu anda önümde duran kağıda yazacaklarımın verdiği o
anlık iyi hissediş…ikisinin karışımı…
çokça ikiliyorum böyle hislerimi…dilemmaların
en yaralayıcıları, en yıpratanları en çok gece vakitleri dikiliyor karşıma…
işte vaktine göre değişiyor hissettiklerin biliyorsun…
gündüz başka başka yüzlerde hayat bulan o aptalca hisler topluluğunu…
gecenin bir vakti o “eşsiz”yüzü gözlerinin önündeki ilk duvara kazıyarak hissettiklerinle karşılaştırınca…Uzuyor gece…
saatlerini alıyor bu duvara bakmak eylemi…
gözlerini alamıyorsun…daha da uzun yapıyor hani
karanlığı…karanlığı sonsuzlaştırıyor…sonsuz bir
karanlık…

Nehirlerin akışını düşünüyorum…
Şu yazdıklarını, aşkı ve ayrılığı okuyorken nehirleri düşünüyorum…
Bir nehrin akışı üzerine söylenebilecekleri…Coşkuyla akıyor tıpkı,
tıpkı içimdeki bu coşkun his gibi…Bu..seviyor olmak..Aşkı
coşkuyla hissetmek öyle büyütüyor ki insanı…sonsuz bir olgunluğun içinde
içine çekilmiş bir çocuğa dönüşüyorsun…ne çıkabiliyorsun,
ne çekilebiliyorsun iyice…Öyle susarak bitmesini bekliyorsun…
İçindeki Sonsuz aşkı karşılayan o ismin ölmesini,
Ölüp gitmesini, bilmediğin kentlerin bilmediğin sokaklarına…
Geçip gitmeyeceğini bilerek ama kabullenemeyerek…
severek ama susarak…içimdeki bu suskunluk…bu coşkun suskunluk…
Tıpkı Munzur gibi…Munzur un süt akan zamanlarındaki coşkunluk gibi…
Bu suskunluk…belki de aşka karşılık gelecek
tek şeydir…diyorsun…diyorsun ki…aşk çoğu zaman susmaktır…

“Aşk tek kişiliktir...
Maşuk aşıkın içindedir…
Yaralar maşukla eşdeğerdir…”

Aşk tek kişiliktir
Maşuk aşığın içindedir
Ve maşuk diye gördüğün çoğu zaman hiç kimsedir…
Hiç kimseliği aşkta ruh bulmuş bir vücud..
Ve bil ki “aşk hep tek kişiliktir…”

Bunca söylediğinin üstüne…sanma ki çok uzağına
düşüyorum kelimelerinin…
Yalnızlığın yalnızlığım…sözcüklerin söylemek istediklerimdir
Yine…
Fakat yazdıkça çoğalıyorum içimdeki bu coşkun hisle…
Çoğaldıkça azalarak çoğaltıyorum ağrılarımı…
Ya da aşk dediğin toplamı mıdır…dilemmaların…
“Güzel Komşum Dilemma…” *
Yazdıkça ölüyorum, yazdıkça…sessiz sessiz …

İlk değilim biliyorum..ilk değiliz…Öldüler çokça…
Tanıdığım bütün şairler- ki şimdi uyuyorlar çoğu-
en güzel anlattılar aşk(ların)ı…
Her gecemin bir şairi oldu…Kalkıp uyuduğu yerden
Gözlerime baka baka okudu sanki şiirini,
Ve öldü kaldığı yerden…
Tanıdığım bütün şairler…çok seviyordu…
Yazdıkça seviyorum ben de, şiirlerce, sayfalarca seviyorum
Sevdikçe azalarak…

“işte vakit oluyor sıkıntın oluyor aşk
onca hoşluğun içinde...
acı...
sonra an oluyor sevincin,
kararmış yalnızlığında..
daha da acı...
şirinden kaçıp zin e tutulmaktır o dediğin,aşk...
o vazgeçemediğin ve vazgeçemediğim...
en acı...”

İşte Dost..Dost…kelimeleri güzel dost…
Oturup karşılıklı Kahve içmeyeli sanki yıllar geçmiş…
Sanki senin orda benimse yedi tepeli de…
Bu çaresiz azalıyor olmaya engel olamayarak…
Yaşıyor oluşumuz…ve uzun zamandır ilk kez
Birisine anlatıyor olmak…
Böyle sesli…böyle içimden nasıl geliyorsa…

Ben özlemişem seni…

Kal sağlıcakla,
Aşka rağmen…

Dostluğumla…

içime kaçan duman...

2007-11-20T15:42:00.000+02:00

İçime çektiğim bu ağrı nefes niyetine…
Kimse bilmedi söylediklerimi ağrıyorken, içimden sövdüklerimle başbaşaydım
Dönüp dolaşıp aynı cümlenin sonunda inmek,
Bi saniye inmem lazım benim, geç kaldım görmem gereken bi sevgilim,
Söndürülmesi gereken bi sigaram var
Fakat ikisi de yoklar şimdi…biri unuttu beni diğeriyse umurumda değil…
biri hiç sevmedi bile... diğeriniyse ben sevemedim...
Bi saniye inmem lazım, ama düğmeye basmadım
sanki elim o düğmeye değdiğinde daha da çok acıyacaktım
durağı kaçırdım ama inmem lazım…
ağlarım…durdurun…duruuun…

…

aynı cümlenin sonunda indim sonra…durak kaçmıştı…
hep kaçırırdım, ki o iki durak arasında inmek kadar ortada bir eylem yoktu
ne gidebilirdin ne gelebilir öyle bir an durur olduğun yerde
düşünürdün ne yöne sürükleneceğini…
yine aynı cümlenin sonunda indim…”niye lan,söylesene
niye…”

…

dayımın elinden tutmuştum bi gün…yürüyorduk..o kendi kendine konuşuyordu
ben içimden susuyordum …hep çok akıllı bi kız çocuğuydum…örülmüş saçım,
pekiyi karnelerim, elini öptüğüm büyüklerim vardı…büyüdüm…dayım da büyüdü…
içiyle konuşuyordu artık…sövüyordu çokça…bi gün..”ağlasana” dedi bana…”merak ettim göz yaşların da büyük müdür gözlerin kadar…”ağlamadım o gün…en son 2 gün önce, gecenin 3 ünde ağladım…dayımı aradım…uyuyordu…ağladıkça silindi yazdıklarım…insan yağmuru görünce nasıl da ağlamak istiyor..

…

Nuray aradı…dün sabah…sınavlarım var dedim…sınavdan sonra görüşelim…aynı durakta inip okula gittim…bi dilekçe yazdım….”niye lan…” diye…sol elim kapının arasına sıkıştı…okuldan çıktım ağrıyarak…Nuray geldi sarıldım…sımsıkı sarıldım…değişmişti…en son haziran da görmüştüm..saçları kararmış gözleri büyümüştü…kirpiklerini söküp gözlerime takmak isterdim hep, küçüklüğümüzden beri…gülhaneye inelim dedik…yol üzerinde bi ağaca takıldı gözüm…”niye lan” dedim…niye yeşil ki bu ağaç…ben mavi görüyordum…Nuray…niye…”yanlış görmüşsün” dedi düşünmeden…hıı yanlış görmüştüm demek…düşünmemeye çalıştım…gülhanenin sonunda denize bakan bi yer vardı ama hep adını unutuyorum…oraya gittik…oturduk...ayrı ev olayını söyledi yine..gel be artık dedi...anneme nasıl söylerdim...yoksa babam, boşver...ya da bi kavga çıkarıp basıp gitmeli miydi evden...hıı...niye olmasındı ki...

…

Şimdi gelmiş elimi tutmak istiyorsun…kim bilir ne kadar güzel seveceksin…kirpiklerin nasıl da uzun…hep uzun kirpikleri olsun istemiştim bi kızımın bi de gözleriyle saçlarımı tarayacak olanın…şimdi öyle bir şey söyle ki…öyle bi cümle kur ki…silkineyim…

…

Durun inmem lazım…bu cümlenin sonunda bu sefer inmem lazım… avcılar- otogar otobüsünün 18 30 yolcuları...Durdurun otobüsü dedim...
Ne görmem gereken bi sevgilim ne söndürülmeyi bekleyen bi sigaram; ne de kaçırılacak bi durağım var oysa…Ama,
Bi durun…inip tükürmem lazım…içime duman kaçtı…

ihtimal

2007-11-15T22:36:00.000+02:00

...

Geldiler ve gittiler…
Seni gördüm sandım, bakışlarınca duydum söylediklerini
Benzettim affet…bakışlarına benzettim sözcüklerini…
Kirpiğinin yanağına deydiği vakit ki o anlık güzellik kadar
olamadılar halbuki…
Halbuki tüm güzelliğinle duruyordun bu şehrin bir yerlerinde
Hiç gitmemiştin ve gitmeyecektin güzel ihtimal, bekleyecektin…
Bense affet, affet aldattım seni öznesiz cümlelerle…
Affet bir yalanın peşinden sayfalarca aldandım…
Oysa bekliyordun sen güzel ihtimal,
en güzel ihtimal bir iki nefes yorulmuşumdur bense…
bir iki gereksiz solumuşumdur yokluğunu gereksiz öznelere…
aşk…güzel ihtimallerimin toplamı…üç harfli hayat…
tek kişilik dünya…ve kadim düş…
affet...

...

zin11'11'07

Deniz üzerine çeşitlemeler…

2007-11-12T22:32:00.000+02:00

Telefon defalardır çalıyordu…masanın üzerinde çaldıkça hareket edişini izliyordum, yanıp sönen ışığını, gecenin bu vakti…uzun zamandır gecenin bu saati telefonum ilk defa bu kadar ısrarla çalıyordu…Zor bela yerimden kalkıp telefona uzandım…Toprak tı arayan…uykulu bir sesle açtım telefonu, çabuk kapatır diye, uyumamıştım oysa…günlerdir gece yerine gündüzleri uyukluyordum…En çok annem kızıyordu bana, halbuki hep babam kızardı…belki üzüldüğünden en çok annem kızıyordu bu sefer, uyumayışıma…babamın umurunda bile değildi…telefonu uykulu ve bezgin bir sesle açtım…Nasıl olduğumu soran bir ses…iyiyim dedim…çok iyiyim…uyuyacak kadar iyi…ama uykumu böldün sen toprak..ne güzel uyumuştum ben uyumazsam nasıl unuturum söylesene…hep birisi çıkar ve bir şey söylerse ben nasıl kurtulurum, nasıl çıkartırım hayatımdan bu saçmalığı…bunların neredeyse hiçbiri çıkmadı ağzımdan…yalnızca iyiyim dedim…sen nasılsın…nasıl olduğu umurumda bile değilken…iyiyim dedi o da..görüşelim sabah…görüşelim dedim hiç istemiyorken…sana anlatacaklarım var çok önemli dedi…dinlerim dedim hiç halim yokken…kapattık telefonu…kalkıp martı dan birkaç satır okudum…

“Karanlık…O derinden gelen ses, bir alarm gibi kulaklarında tekrar çınladı…Martılar kesinlikle karanlıkta uçamazlar…”

İşte hiç alakası yoktu o an düşündüklerimle ama olsun…en çok bu satırlarını severdim martının…sonra yaşar kurt un martısını dinlemiştim…”uçmak istiyordu canıtın…uçmak istiyordu ama farklı…” diye…mırıldandım biraz…uyuyakaldım sonra…hiç düşünmeyerek yarın ne yapacağımı…düşünmek istemeyerek…yarın olsun istemeyerek…

… … … … … …

O bankta oturup karşıya bakıyorken öyle boş boş…çok istiyorken boş boş bakmayı ama sadece boş boş bakıyormuş gibi yapıyorken ve bir çok şey düşünüyorken aslında…toprak anlatıyordu…onların orda güzel bir okul varmıştı…küçükmüştü ama …yaşadığı yerler uzakmıştı ama güzelmişti...çokça anlattı toprak…saat geçti dedim kalkalım…ayrıldıktan sonra hiç düşünmeden karşıya geçtim…denize bakan bir köşede oturup denize bakmaya devam ettim…bu gün bir şeylerin bittiği ve bir şeylerin başladığı bir gün dedim kendi kendime…kendi kendime ne zaman bu cümleyi söylesem bir şeyler başlıyordu ama hiç bitemiyordu…bitemeyen her hikayem için defterimde boş bırakılmış üç beş sayfayla bitemiyordu…başlayanlarsa uzun sürmüyordu…evet diyen bir ses duydum yanımda…evet,güzel bakışıyorsunuz…diyen…kafamı çevirmiş yüzüne bakıyordum…bir adamdı..saçlarının rengi öyle güzeldi ki..beyaz ya da siyah değildi…ikisinden sadece biri olamayacak kadar güzeldi…sonra gözlerinin rengi…hatırlayamadım şimdi…bakışırız dedim…arada sırada..ama çok vefasızım ben bakma…hep benim canım sıkkınken bakışırız…Ama o da çağırmaz ki beni… gel dese… gelmez miyim ben…çağırmaz ki insan çağırmak istediğini her sıkıldığında dedi…sen mesela çağırır mısın şimdi yanında olmasını istediğin insanı şu dakika…dedi…ne kadar da doğru söyledi…çağırır mısındı asme…çağırır mıydım?

Kayıtsızca dinledim…siyahtı evet…siyahtı gözleri…işte deniz de, dedi…deniz de çağırmaz ki seni…sen gel ister…sen bil halini…bir an dur ve duy sessizce söylediklerini…tüm gerçek aşıkların, gerçek dostların yaptığı gibi…anladım dedim…gitmem lazım…peki dedi…hoşça kal dedim…gittim ardıma hiç bakmadan…hiç ardıma bakamazdım giderken…sanki bakarsam geri dönerdim…bakarsam hiç gidemezdim…o gün de bakmadım…gittim…

Vapurla karşıya geçiyorken aradım gözlerimle tüm banklarda…baktım siyah montu siyah gözleri ve ne siyah ne beyaz saçları vardı…baktım yoktu…güzel kelimeler etmişti…bir adam…ismini sormadığım bir adam…ama muhtemelen deniz di…denize bakamayan ama bakmayı çok isteyen bir evi vardı…içinde deniz manzaralı tablolar vardı…mutfakta mavi bir masa örtüsü…üzerinde bir kül tablası ve bir sürahi…yatağının hemen yanında bir kitap vardı büyük ihtimal…isminde deniz geçen bir kitap…muhtemelen güzel de bir deniz di…bu adam…belki özlerdim de onu kim bilir…belki gelirsem yarın görürdüm de onu…belki gelirdi de yarın…anlatırdı yine…ben de anlatırdım…martıyı anlatırdım ona…karanlıkları…anlatırdım…acıtanları…sızlatanları…

Ya da…değildir belki de…hiç olmamıştır öyle bir adam, ismi büyük ihtimal deniz olan…yine bir vardır bir yoktur…ve gönlüm var kısmındadır bu cümlenin en çok…ama yoktur ve yok yine hiç bu kadar acıtmamıştır…bir vardır bir yoktur…bir vardır bir yok…

bekle

2007-11-06T20:30:00.000+02:00

"bekle dedi gitti

ben beklemedim, o da gelmedi...

ölüm gibi bir şey oldu

ama kimse ölmedi..."

Ö.Asaf.

düş-kış

2007-11-02T14:42:00.000+02:00

Dicle ve Fırat bilseler utanırlardı şimdi…
Bilselerdi durur akmazlardı…
Bilselerdi herkesin düşüne girebilecekler,
Bilselerdi özne değil nesnedir mühim olan…
Sessizce kururlardı kuşkusuz…
Sildim gitti o güzel düşü, o vakit…
En nefret dolu bakışımla parçaladım onu
Paramparça oldu..
Sil sen de
Öldür onu…

west

2007-10-28T12:54:00.000+02:00

İçimdeki bu kaybolma hissi…bu hissin şiddeti…öyle coşkun ki…öyle coşkun bir kaybolup,yitip gitme hissi…bir ırmağın coşkuyla akması ve o coşkun ırmağa ölmek için atlayan bir aşığın içindeki coşkun ölmek hissinin birbiriyle benzerliği kadar, içimdeki nefes alma isteği…bir ırmağın coşkusuyla ölmek …hatta ölmek bile değil…kaybolmak…öldüğüm bile bilinmesin istiyorum…

içtiğim bu şeyin beni boğmasını…boğazımı yakıp parçalamasını …boğazımın acısıyla kaybolup gitmeyi, o sancının içinde geberip gitmeyi…içtiğim bu şey kadar belirsizleşmeyi…İstanbul un sisi kadar iğrençleşip,istanbulluların sisli bir sabaha uyandıklarında ne hissediyorlarsa bana bakarken de öyle hissetmelerini istiyorum…iyi ya da kötü değil, aşık ya da aşık görünümlü değil, sevgili ya da düşman değil, anne ya da baba, sevinç ya da keder değil…tüm bunların arasındaki o sonsuz uçurum kadar belirsizleşmek, kaybolmak, yitmek…

hiçbir şey değilim…hiçbir şey olmadım…muhtemelen olmayacağım…tüm bu hiçliğim kadar kaybolmak istiyorum…ölmek bile değil…

Hoşça kal Leyla…

saat durmuşken.
28.10.07

serZeNİş.

2007-10-20T22:36:00.000+03:00

kalemin karasına

Reng : biliyor musun resim çizerken etrafta kimse yokmuş gibi oluyor birden…sanki herkes gözlerini kapatmış ta; hiçbiri konuşamıyormuş gibi…resim yaparken…bir sessizlik..oysa sonsuz bir coşku var oluyor içimde o anlarda, o güzellikle konuşmak istiyorum hiç susmadan…ama olmuyor…sanki konuşursam her şey bozulacakmış gibi…sanki konuşursam kaybolup gidecek sesim…konuşursam…uyanacaklarmış gibi…uyanıp konuşacaklarmış gibi kaldıkları yerden…işte..resim çizdiğim an gibisin…o birkaç saat gibi…o sustuğum sun… tüm güçleriyle sustuklarısın...

Zeri : bazen ismi yoktur söylediklerinin…hissettiğin koskoca bir hiçtir, başlangıcı sonu hatta şimdisi bile olmayanlığa hiçten başka ne denilebilir…ama senin bu bahsettiğin şey…o hiçliğe rağmen…o güçlü hiçliğe rağmen…işte ismi hatırıma gelmiyor, öyle uzun zaman olmuş ki…

ireZ: Ne oluyor anlamıyorum…
ölelim mi yani görmekiçin var olanı…belki dışarıdan baksam
görebilirim diye
diyorum…ölebilirsem eğer bakacağım dışarıdan…
bakabilirsem dışardan bil ki öldüm artık…hem bakıp hem
görebilirsem…bil ki
yokum…

Reng: bazı kelimelerin var senin…güzeller… gece vakti sessizce karşıma dikilen kelimelerin gibi ismin de…bugüne dek resmettiğim tüm gözlerin içinden bana bakan gibi…bir gün ismini yazabilirsem eğer ve çizebilirsem gözlerini…o gün söyleyeceğim sana, o ismini unuttuğun şeyi…

Zeri: iki ihtimal var…ya öldüreceğiz, öleceğiz ya…ihtimalin biri bizi öldürür, diğeri yarını…o yüzden “bir gün” dediğinde kalıyor sonrası…hiç gelmeyecek gibi…öldürüyoruz…ölüyoruz…ikisi de aynı kapıya dayanıyor ya da…ya öldüreceğiz ; ya ölecek…ikisi de…aynı yol…

gneR: Kabul edemediğin belki de körlüğündü…
varken sen gözlerimi bulandıran
bu aşka benzer şey
…sen-
den başkası olamazdı…
aşktınız alabildiğine sen ve aşk…öyle mağrur,
öyle süzerek sürmeli gözlerinizi…ve kör-
dünüz…peşine
takıldığınız o her kimse ve her neyse…
görmüyordunuz…görmeden yüzünü vurulmuştunuz
ona ve ne görüyordunuz ısrarla gittiğini,
ne de duyuyordunuz başkaca gelenlerin sesini…
sen ve aşk…
hem kördünüz hem sağır…

Reng: belki o anlattığım gün…”belki yeniden gelirim “…o vakit aç gözlerini yeniden, açmaya yelten hiç değilse…

Zeri: belkilere sığdırabildiğin kadarıdır ihtimaller…gidersin, dönüşün bir ihtimalin ancak soğukluğu…kadar…

gneR: "Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa

bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik,

hiç gitmesem oysa ne kadar sakin sokaklar,

kent ve bütün yeryüzü

ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne

sessizce çekip gidiyorum şimdi,

sessiz ve kimliksiz

Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün" *a.t.

lal

2007-10-10T11:19:00.000+03:00

Biri vardı...her sabah uzun kirpikli gözleriyle uyanırdı, gözlerinin üzerinde kaşları, simsiyah...sahte telaşları, aptalca sevdaları,küçük yalanları,yanlış dostları,eksik cümleleri,yarım şarkılarııııyla biri...zamanın geçtiğini, zamanın eninde sonunda bittiğini,tükendiğini,tükettiğini öğrenmiş...yürümeye çalışan... gözleri görmeden...gözleri körken...gözleri bakamıyorken...hatta hiç bakamamışken...yürümeye kalkan...düşen...diyen ki;

-"yok bra yok, ne yapsam olmuyor..."*

Gideni gözlerim görmüyor, geleni kalbim...

görüşemiyoruz...

biri vardı...

öldü...gitti...kaybedildi...

*y.e.

Ders

2007-10-08T21:26:00.000+03:00

...But my five wits nor my five senses can
Dissuade one foolish heart from serving thee,
Who leaves unsway'd the likeness of a man,
Thy proud hearts slave and vassal wretch to be:
Only my plague thus far I count my gain,
That she that makes me sin awards me pain.

W.S

Eşq...dua..

2007-10-05T09:56:00.000+03:00

Iraktı...

En çok sözlerin, gözlerin en çok

gözlerin o uçsuz uzaklık...uzak ama gönlüm gibisin

gönlüm,sessiz sevmekler gibidir en çok...pazar günü

sahilden deniz fenerine bakışım

gibisin...gönlüm uzak sevmekler gibi, sessiz...Eyy

uzaklara sevda dedirten o hiç-

bir şey, eyy hiçbir şeyim ve her

şeyim...Ey aşk...Kuşan göğü...Nasıl çoksun sen içimde...

Gökyüzü kadar...Ne yapsak ta ölmeyensin sen,

geçip gitmeyensin...dinmeyen...

Ne güzelsin...

Kalk hadi kuşan yeri ve göğü...Eyy benim

sonsuzluğum sessizce biriktirmek gibisin yıldızları içerimde,

ışık gibi gece vakti türküler söyleyen...haydi...

oturma...bak gün doğuyor...Senin vaktindir...Sevmek

vaktidir...Kim ki çok sever bu vakitler o büyür en çabuk...kim ki

özler en çok...Daha çok sever,büyür çabuk...Sev ve özle,

bak ne kadar kıymetlidir...Eyy benim kıymetlim...Kuşan...Aşığım

kaldığım yerden...

sen'im..

04.10.'07

23:30

asmeUroce

günlük.

2007-09-29T22:26:00.000+03:00

Bazen…
Öyle güçlü kırılırsın ki…
Öyle güçlü…
Önünde hiçbir kelime duramaz, devrilir…

İşte güçlü kırgınlıklarım var…üşümüş…hiçbir şeyin üstünü örtemeyeceği…

dem

2007-09-27T17:12:00.000+03:00

Gittin…
…
..
.

Gittiğin yerde boy verdi tenhalıklar
avuçlarını yağmura açmış bir çocuktum
telaşlandım, düştüm gündüzlerce…

Oysa…
Yaz günlerinin güneşi miydin de sen bilmedim? Bilmedim, dağlarca içime dolan bu güneşin sen ısıttığını… Oysa… Sen güneşi miydin kışların beyazlarca eridiğim uğruna…Pak temiz ölebileceğim…Baharlarca açan çiçekler miydin de görmedim? Karanlıktı, geceydi…Kopardılar…
Öldün…

…
..
.

Gittin…
…
..
.

Annemin nefesi kadar yıl geçmiş sanki bileli seni
Öyle eski, öyle sevgi kokuyorsun burnuma
öyle ki…gittiğin gidemediğindir…

Oysa…
Denizler…Denizlerce oynuyordu çocuklar hayatı…Oynuyordum sokakta,vakit erkendi…Annem çağırıyordu…Hep o yürümeyi bilmeyen kız çocuğu…Dizleri yara bere…O akan kan ki, hatırlatır erken eve çağırılışlarımın acemi düşüşlerini…Oysa…Erken çağırılışım mıydın da oyundan bilmedim…Kaçıp saklanamadığım…

“Önüm arkam sağım solum so-be-dir
Saklanmayan e-be-dir !”

…
..
.

Gittin…
…
..
.

Kendime iyi baktım…
İkiyle çarptım geceleri
Gündüzleri çıkardım…
İyi baktım kendime… gecelerce…
Gecelerce

hoşçakaldım...